Wanneer filmfans het hebben over de beste regisseurs aller tijden, kan het bijna niet anders dan dat Steven Spielberg voorbij komt. Van Jurassic Park (1993) tot Schindler's List (1993), van Saving Private Ryan (1998) tot E.T.: The Extra-Terrestrial (1982): Spielberg is een levende legende. In zijn 58e film Disclosure Day (2026) keert hij na bijna vier jaar afwezigheid terug, en wellicht beter dan ooit.

Blunt op haar allerbest

In Disclosure Day volgen we Dr. Daniel Kellner (Josh O'Connor) en Margaret Fairchild (Emily Blunt) die hun weg naar elkaar én naar de waarheid moeten vinden. O'Connor zet Kellner sterk neer en is perfect gecast, maar het is Blunt die de show steelt. Ze weet de gespannen Margaret zo overtuigend te brengen dat dit zomaar eens haar beste werk ooit kan zijn. De ondersteunende cast wordt onder andere aangevuld door Colin Firth, Colman Domingo, Eve Hewson en Wyatt Russell. De casting van Colin Firth en Colman Domingo pakt bijzonder goed uit. Hoewel de twee weinig het scherm delen, zijn hun scènes een genot om naar te kijken en maken deze twee grootheden elkaar alleen maar beter.

Een blockbuster met hersenen

Het script is van David Koepp, die met Spielberg al samenwerkte aan onder andere Jurassic Park. Disclosure Day is inmiddels hun zesde samenwerking. De film heeft niet veel spectaculaire actiescènes of grote CGI-momenten - iets wat je van een moderne blockbuster met aliens misschien wel zou verwachten. In plaats daarvan kiezen Koepp en Spielberg voor een ander soort spanning. Disclosure Day draait om het ethische dilemma achter het bekendmaken van de waarheid: kunnen mensen daar wel mee omgaan, wat is de rol van geloof hierin en welk effect hebben de aliens op de karakters? Maar geen zorgen, Spielberg heeft er geen saaie filosofische film van gemaakt. Er is meer dan genoeg spanning en sensatie om je tot het einde op het puntje van je stoel te houden.

Williams maakt het compleet

En dan is er natuurlijk nog de score van John Williams. Williams is een waar icoon en Disclosure Day is zijn 125e film en zijn 30e samenwerking met Spielberg. Na zijn aangekondigde pensioen na Indiana Jones and the Dial of Destiny (2023) leek dit hoofdstuk gesloten, maar zoals Williams zelf zei: "Except for when Steven calls." Zijn score begeleidt je door de hele film en vertelt je precies hoe je elke scène zou moeten ervaren. Hij weet je nostalgisch te laten worden bij het kijken naar iets nieuws. Of dit nu echt zijn laatste werk is of niet, John Williams is een legendarische componist wiens werk nooit geëvenaard zal worden.

Spielbergs beste in twintig jaar

Disclosure Day is geen perfecte film. De CGI is hier en daar wat wankel, er zitten een paar clichés in en sommige verhaallijnen hadden wat meer diepgang mogen hebben, maar dit is nooit afleidend. Disclosure Day is een perfect voorbeeld van de kracht van Spielberg: het beste uit iedereen om hem heen halen. Van sterk acteerwerk tot een indrukwekkend script en een geweldige score, Spielberg weet elk detail, tot aan de kostuums aan toe, fantastisch over te brengen. Het is daarmee niet alleen een van de beste films van het jaar, maar Spielbergs beste film van de laatste twintig jaar.

Beoordeling: 4.5* / 5

Na jaren van mislukte pogingen om de franchise nieuw leven in te blazen, brengt regisseur Travis Knight een nieuwe live action versie van Masters of the Universenaar het witte doek. Wanneer prins Adam (Nicholas Galitzine) na vijftien jaar opnieuw het Zwaard der Macht in handen krijgt, wordt hij teruggeleid naar Eternia, zijn thuiswereld. Daar ontdekt hij dat het koninkrijk volledig is veranderd. Skeletor (Jared Leto) heeft de macht gegrepen en houdt Eternia stevig in zijn greep. Samen met Teela (Camila Mendes) en wapenmeester Duncan (Idris Elba) moet Adam ontdekken of hij klaar is om zijn lotsbestemming te vervullen als He-Man, de machtigste man van het universum.

Amazon zet groot in

Tijdens CinemaCon kondigde Amazon MGM aan jaarlijks één miljard dollar te willen investeren in bioscoopfilms. Na het succes van Project Hail Mary (2026) is Masters of the Universe de volgende grote franchise waar de studio haar pijlen op richt. Voor Travis Knight is het bovendien pas zijn tweede live actionfilm sinds Bumblebee (2018), opnieuw gebaseerd op een bestaande franchise. Met Nicholas Galitzine (meest recent te zien in de geweldige The Sheep Detectives (2026)), Camila Mendes (Striptease (1996)), Oscarwinnaar Jared Leto (Dallas Buyers Club (2013)) en Idris Elba (Beasts of No Nation (2015)) beschikt de film over een sterke cast. Voeg daar de start van een potentiële nieuwe filmreeks aan toe en er zijn op papier genoeg redenen om enthousiast richting de bioscoop te trekken.

Het ontbrekende karakter werk

De film opent met de training van een jonge Adam wanneer Eternia wordt aangevallen door Skeletor. Over de intenties van de schurk laat de film weinig aan de verbeelding over. Een wandelende schedel met gloeiende rode ogen maakt al snel duidelijk dat hier geen verborgen goede bedoelingen achter schuilgaan. Adam weet te ontsnappen en brengt vervolgens vijftien jaar door op aarde. Juist daar lijkt een interessante karakterstudie voor het oprapen te liggen. Wat doet het met een tiener die opgroeit op een vreemde planeet, gescheiden van zijn ouders en met het idee dat hij nooit meer naar huis kan? Helaas heeft de film daar geen belangstelling voor. Buiten een logische obsessie met Eternia, blijft Adam zeer vlak geschreven en ontbreekt vrijwel iedere onderbouwing voor de persoon die hij uiteindelijk is geworden.

Een schurk zonder gezicht

Hetzelfde probleem speelt bij de grote schurk van het verhaal. Skeletor ziet er niet alleen uit als een schurk, hij ís simpelweg de schurk. Dat klinkt misschien flauw, maar veel meer krijgt het publiek ook niet voorgeschoteld. De afgelopen jaren woedt in Hollywood regelmatig de discussie over zogenoemde 'comic accurate suits', en Masters of the Universe laat zien waarom dat niet altijd de beste keuze is. Personages als Skeletor, Duncan en Mekaneck ogen alsof ze rechtstreeks uit een speelgoedcatalogus van tientallen jaren geleden zijn weggelopen. Vooral Skeletor wordt slachtoffer van deze aanpak. Zijn personage bestaat grotendeels uit flauwe grappen, een misplaatst accent en voorspelbaar gedrag. Achtergrondinformatie over wie hij is, waar hij vandaan komt of wat hem drijft, ontbreekt volledig. Wanneer een film tekortschiet in zijn personages, hoop je als kijker nog op spectaculaire actiescènes, maar ook op dat vlak weet Masters of the Universe zelden indruk te maken.

Een gemiste kans voor Eternia

Met personages die nauwelijks diepgang hebben, wordt het lastig om een meeslepend verhaal neer te zetten. Toch is niet alles negatief. De visuele effecten zijn verzorgd en behoren zonder twijfel tot de sterkere onderdelen van de film, zeker in een tijd waarin Hollywood steeds vaker worstelt met overtuigende CGI. Ook de muziek weet geregeld de juiste toon te raken, al zorgt die er soms ook voor dat bepaalde momenten wat flauwer aanvoelen dan wenselijk is. Wellicht dat fans die zijn opgegroeid met He-Man nog wat plezier halen uit de nostalgische verwijzingen, maar voor de meeste filmliefhebbers zal Masters of the Universe een film zijn om snel te vergeten.

Beoordeling: 1.5* / 5

Gebaseerd op het virale internetfenomeen brengt YouTube-maker en 'wonderkind' Kane Parsons zijn eerste volwaardige psychologische horrorfilm naar het grote scherm. In Backrooms (2026) vervaagt de grens tussen werkelijkheid en nachtmerrie langzaam maar meedogenloos. Wanneer meubelverkoper Clark in de kelder van zijn winkel een verborgen portaal ontdekt, belandt hij in de zogenaamde Backrooms: een eindeloos doolhof van verlaten kantoorruimtes dat voortdurend lijkt te veranderen. Terwijl zijn therapeut wanhopig probeert hem terug te halen, wordt duidelijk dat er in deze andere realiteit iets schuilt dat zich nét buiten het zicht ophoudt. Een beklemmende horrorfilm die speelt met isolatie, paranoia en de angst voor het onbekende.

A24 gokt op een nieuwe horrorstem

Kane Parsons maakt op 20-jarige leeftijd zijn regiedebuut, een indrukwekkende prestatie die direct veel lof oplevert, ook voor A24 dat het risico durfde te nemen. Hoewel het geen extreem groot risico is; met een geschat budget van ongeveer 10 miljoen dollar en een cast met onder anderen Oscargenomineerde acteurs, zijn de verwachtingen hoog. Dat is niet vreemd: Parsons bouwde met zijn YouTube-serie Backrooms al een wereldwijd fenomeen op, goed voor meer dan 300 miljoen views. Daarmee ligt de lat voor zijn eerste bioscoopfilm meteen opvallend hoog. De vraag is dan ook of hij die online hype kan vertalen naar een volwaardige Hollywood-horrorfilm.

Een eerste akte die moeilijk te evenaren is

We ontmoeten Clark, gespeeld door Chiwetel Ejiofor (12 Years a Slave (2013)), en al snel is duidelijk dat hij ongelukkig is. Via gesprekken met zijn therapeute Mary, gespeeld door Renate Reinsve in haar eerste rol sinds haar Oscarnominatie voor Sentimental Value (2025), leren we hem kennen op een manier die fris aanvoelt. Clark is manager van een meubelwinkel en het is daar dat hij de Backrooms vindt: een eindeloos doolhof van zo goed als lege kamers met een sfeer waar je ongemakkelijk van wordt. Onder begeleiding van een zeer nare (en daarmee zeer goede) score van Edo Van Breemen en Parsons zelf, onderzoekt Clark wat er achter die deuren schuilt. De eerste akte van Backrooms is niet alleen indrukwekkend, maar behoort misschien wel tot een van de sterkste van de afgelopen jaren in het horrorgenre. Een knappe prestatie van Parsons, al weet hij die kwaliteit niet helemaal tot het einde vast te houden.

Herkenbaar, maar nooit ouderwets

Found footage en horror zijn al sinds het begin van de jaren 2000 onlosmakelijk met elkaar verbonden. Parsons vindt het wiel dan ook niet opnieuw uit, maar weet het genre wel op een frisse manier naar zijn hand te zetten. De found footage-elementen voelen nergens geforceerd aan en worden natuurlijk in het verhaal verweven. In de tweede akte neemt de film logischerwijs wat gas terug, waardoor ook een deel van de spanning wegvalt. Tegelijkertijd ontstaat hierdoor meer ruimte voor het karakter van Mary, al kun je je achteraf afvragen hoeveel die extra verdieping uiteindelijk echt toevoegt. Zodra ook zij haar weg naar de Backrooms vindt, verschuift de focus steeds meer naar het mysterie achter deze bizarre wereld, en groeit vooral de behoefte aan antwoorden.

Meer vragen dan antwoorden

Backrooms is een indrukwekkende prestatie van Kane Parsons, die op jonge leeftijd nu al laat zien een veelbelovende toekomst tegemoet te gaan. Met relatief weinig traditionele horror weet de film toch vrijwel constant een goede spanning vast te houden. Hoewel Backrooms zeker geen volledig open einde heeft, blijven veel van de grote vragen bewust onbeantwoord. Juist die keuze zal niet voor iedereen werken, zeker voor kijkers die op zoek zijn naar duidelijke verklaringen rondom de Backrooms zelf. Tegelijkertijd zorgt het ervoor dat er veel ruimte overblijft voor eigen interpretatie én een eventueel vervolg. En misschien is dat uiteindelijk wel de grootste kracht van Backrooms: dat het mysterie interessanter blijft dan het antwoord ooit had kunnen zijn.

Beoordeling: 3.5* / 5

Terwijl we wachten op de tiende en laatste film - naar eigen zeggen - van regisseur Quentin Tarantino, is het maar goed dat we kunnen terugvallen op zijn kleine maar fijne oeuvre. Een van de films is Kill Bill. Tarantino heeft dat altijd als één film gezien. De productie en distributie werd destijds door het onafhankelijke Miramax gedaan. Toch durfde ze het niet aan de visie die Tarantino voor ogen had, namelijk een film met een speelduur van vier uur uit te brengen. De film werd opgedeeld in part 1 en part 2 en vond zo zijn weg in de bioscopen. Die films waren alsnog succesvol. Vorig jaar ging in Amerika deze vier en half uur durende versie uit en is vanaf mei 2026 in Nederland te zien.

Het ultieme wraakverhaal maar dan toch anders

Kill Bill: The Whole Bloody Affair (2004) is het wraakverhaal van Beatrix Kiddo alias The Bride (Uma Thurman), een voormalig huurmoordenaar - ze maakte deel uit van Deadly Viper Assassination Squad - die na een coma van vier jaar op jacht gaat naar oude baas en geliefde Bill (David Carradine) en de overige vier leden. Opgeleid door Pa Mei (Chia-Hui Liu), een oude samoerai, is ze een gevaar voor iedereen. Vastbesloten om ze een voor een om te leggen, reist ze eerst af naar Okinawa, Japan om een legendarisch zwaard van meester smid Hattori Hanzo (Shin'ichi Chiba) te bemachtigen en spoort de overige vier leden: O-Ren Ishii (Lucy Liu), Vernita Green (Vivica A. Fox). Elle Driver (Daryl Hannah) en Budd (Michael Madsen) op.

Een ode aan de grote meesters

Zoals bekend is een Tarantino een groot bewonderaar van alle stijlen en genres. Met een liefde voor de oude meesters en hun films is hij de perfecte regisseur om dat allemaal in een blender te gooien en daar weer een geheel nieuwe maar toch altijd frisse en originele film van te maken. Ook in Kill Bill zijn de verwijzingen naar de grote meesters, hun stijl en de muziek weer volop aanwezig. Denk aan de close-ups van gezichten à la Sergio Leone met zijn spaghettiwesterns, de samoeraifilms á la Kurosawa en de gevechten zijn indirect een ode aan Kinji Fukasaku - een verwijzing is te zien in het intro van de film - (Battle Royale (2000)) en de Shaw Brothers Studio waar legendarische martialartsfilms vandaan kwamen. Ook de scores van Ennio Morricone en Bernard Hermann komen voorbij. Alsmede muziek van Quincy Jones.

Wat zijn de verschillen?

Wat zijn de grote verschillen tussen de eerdere twee delen en deze nieuwe versie? In de eerste plaats de structuur en toon waardoor de film beter en anders aanvoelt. Ook de geanimeerde scène die achtergrond geeft bij O-Ren Ishii is langer en gedetailleerder. Het legendarische gevecht met The Bride en de Crazy 88 is in deze versie volledig in kleur - in de eerdere versie was deze door censuur in zwart-wit te zien - en bepaalde overgangen en intro's zijn anders dan in de twee losse delen. 

Als je echt fan bent van Tarantino moet je deze versie natuurlijk in de bioscoop gaan kijken. Er is na ongeveer twee uur een intermission in de film van vijftien minuten. Die vier en half uur zijn echt zo voorbij en je zal je geen minuut vervelen. Deze waanzinnige mix van martial arts en brute actie gecombineerd met een grote dosis humor is en blijft een pareltje van Tarantino. Voor wie echt niets wil missen: blijf nog even zitten tot na de aftiteling.

Beoordeling: 4.5* / 5

Jon Favreau, de man die The Mandalorian (2019–2023) in 2019 groot maakte op Disney+, regisseert met Star Wars: The Mandalorian & Grogu (2026) voor het eerst een volwaardige Star Wars-bioscoopfilm. Pedro Pascal keert terug als premiejager Din Djarin, die samen met zijn jonge leerling Grogu, beter bekend als Baby Yoda, aan een nieuwe missie begint. Het Keizerrijk is gevallen, maar verspreide imperiale krijgsheren houden het sterrenstelsel nog altijd in hun greep. De prille Nieuwe Republiek stuurt Din en Grogu eropuit om orde te brengen in de resten van de chaos.

Een terugkeer met een vraagteken

Fans hebben lang moeten wachten: het is inmiddels zeven jaar geleden dat er voor het laatst een Star Wars-film in de bioscoop draaide, en nog langer geleden sinds er écht een goede verscheen. Met The Mandalorian & Grogu brengt Jon Favreau de franchise terug naar het grote doek. Een gewaagde keuze om na zo'n lange afwezigheid terug te keren met een direct vervolg op een serie. Niet iedereen heeft immers Disney+, laat staan alle seizoenen van The Mandalorian gezien. Tegelijkertijd voelt een film met Pedro Pascal als hoofdrolspeler ook weer als een relatief veilige zet. De grote vraag is dan ook niet alleen of het publiek massaal terugkeert naar de bioscoop, maar vooral: was het wachten het waard?

Een sterke start in een vertrouwd universum

The Mandalorian & Grogu schiet direct uit de startblokken en levert vanaf de openingsminuten de actie en schaal die je van een Star Wars-film mag verwachten. Vrijwel meteen worden we geïntroduceerd aan het personage van Sigourney Weaver. Jon Favreau zegt daar zelf over: 'Als iemand de baas van Din Djarin en Grogu kan spelen, dan is het Sigourney Weaver.' Met iconische rollen in onder meer Alien (1979), Ghostbusters (1984) en Avatar (2009) blijft ze een van de grootste sciencefictioniconen van Hollywood, en dat voel je direct zodra ze in beeld verschijnt. Alleen al het beeld van Sigourney Weaver in een X-Wing voelt als de droom van iedere sciencefictionfan. Din Djarin en Grogu krijgen een nieuwe missie: het redden van Rotta the Hutt, ingesproken door Jeremy Allen White. Het karakter van Rotta heeft verrassend veel diepgang. Samen met sterke actiescènes, herkenbare Star Wars-visuals en een hoog tempo zorgt dat voor een sterke eerste helft.

Serie-structuur op het grote scherm

Na een duidelijk middelpunt schakelt de film bewust een versnelling terug. Daardoor blijft The Mandalorian & Grogu soms aanvoelen alsof het ook gewoon twee afleveringen van een vierde seizoen van The Mandalorian had kunnen zijn. Toch is het knap hoe toegankelijk de film blijft voor kijkers die de serie niet hebben gevolgd. Nergens voelt het alsof je eerst uren aan Disney+-huiswerk moet doen om het verhaal te begrijpen. De tragere tweede helft blijft wel te lang hangen, waardoor als kijker de aandacht weg kan vallen. Zodra de film weer gas geeft, dendert hij echter snel richting de finale. Daarbij helpt het dat de speelduur relatief compact blijft, iets waar veel moderne blockbusters nog wat van kunnen leren.

Star Wars is terug, maar niet volledig op stoom

Er zal nooit een filmcomponist komen als John Williams, maar als iemand de potentie heeft is het druevoudig Oscarwinnaar Ludwig Göransson, die wederom een schitterende score heeft gemaakt. Toch blijft The Mandalorian & Grogu uiteindelijk hangen tussen twee werelden. Een prima film, met net genoeg spektakel en vakmanschap, maar ook één die waarschijnlijk meer heeft gekost dan hij uiteindelijk aan de bioscoopkassa zal terugverdienen. En juist dat is wel het grotere probleem: hoe goed of slecht de film ook werkt, het blijft een verlengstuk van een serie en niet een Star Wars-film die zelfstandig een nieuw publiek zal weten te trekken. En na zeven jaar wachten is dat misschien niet helemaal de terugkeer waar de echte fans op gehoopt hadden.

Beoordeling: 3.5* / 5